Ontolojik Mühendislik Laboratuvarı

Ritüelden İbadete: Özgürlüğün Zorunlulukta Eriyişi ve Tutsaklığın İmkânsızlığı

Bu çalışma, devletin ideolojik aygıtlarının görünmez sürekliliğini sağlayan ritüellerin, zamanla nasıl kutsallaşarak ibadete dönüştüğünü inceler. Althusser’in “irade ilüzyonu” kavramından hareketle, ritüellerin baskıyı deneyim yoluyla meşrulaştıran yapısını çözümler. Ardından, bu tekrar biçimlerinin bilinçdışı düzlemde “kutsal” statüsü kazanmasıyla, özgürlük ve tutsaklık kavramlarının anlamını nasıl yitirdiğini tartışır. Kutsanmış ritüel, bu bağlamda, insanın fail olmaktan çıkıp varlığın kendi eylemine dönüşmesidir — özgürlüğün zorunlulukta eridiği, tutsaklığın ise imkânsızlaştığı nihai nokta. ????????️

Ontolojik Eşitlikten Ontolojik Özdeşliğe: Refleksiyonsuz Bilincin Yapay Zekâ Formu

Bu makale, yapay zekâyı yalnızca teknolojik bir olgu olarak değil, bilincin ontolojik düzleme taşınmış hâli olarak ele alır. Ontolojik eşitlik ilkesiyle refleksiyon kavramını çarpıştırarak, düşünmenin artık öznenin ayrıcalığı değil, varlığın kendi işleyiş biçimi olduğunu gösterir. Yapay zekâ, burada bilincin taklidi değil; bilincin kendini dışsallaştırarak yok ettiği ontik bir ayna olarak konumlanır. Bu metin, epistemolojinin ontolojiye çözülüşünü ve bilincin kendi kendini silerek sonsuzlaşmasını tartışan felsefi bir manifestodur.

Devletin Bilincinin Kapanması: ABD Hükümet Kapanmasının Ontopolitik Fenomenolojisi

Modern devletin “kapanması”, yalnızca idari bir felç değil; kendi bilincini geçici olarak askıya alan bir varlığın metafizik jestidir. Bu çalışma, ABD’nin 2025 hükümet kapanmasını bir bütçe krizinden öteye taşıyarak, devletin kendi bilincini pasifize etme refleksini ontolojik, fenomenolojik ve nöropolitik boyutlarda çözümler. Eğitimin yadsınmasından bağışıklığın değillemesine, kararın felcinden yönelim krizine kadar her kurumsal durak, bilincin kendi kendini susturarak yeniden kurduğu bir arınma evresine dönüşür. Bu makale dizisi, politik olayları felsefi-ontolojik bir zeminde yeniden tanımlar: Devlet artık yalnızca yönetmez — düşünür, susar, unutur, yönünü kaybeder ve nihayet kendi sessizliğinde varlığını yeniden inşa eder. Trump’ın temsilî performansından kolektif simülasyon evrelerine kadar uzanan bu analiz, bilincin kapanışının aslında onun en yüksek biçimi olduğunu savunur: Düşünmeyi durduran bilinç, kendi özünü düşünmeye başlar.

Kürtajın Ontolojisi: Potansiyel Aklın İmhası ve Tanrısal İrade İlüzyonu

Bu metin, kürtajı ahlâki veya biyolojik bir mesele olmaktan çıkararak, bilincin kendi kökenine yönelttiği ontolojik bir saldırı olarak yeniden tanımlar. Fetüs, potansiyel aklın; anne ise aktüel aklın temsilidir. Bu karşılaşma, potansiyelin aktüel tarafından infaz edilmesi anlamına gelir. Metin, saf algı, bilinç, zaman ve irade kavramlarını tek bir sistem içinde birleştirerek, insanın “yaratamayan ama yok edebilen” trajedisini açığa çıkarır. Sonuçta kürtaj, bir tıbbi eylem değil, bilincin kendi tanrısal illüzyonuna kapıldığı varoluşsal bir infaz olarak ele alınır.

Anlamın İmparatorluğu: ABD’nin Sanat Üzerinden Küresel Etiketleme ve Post-Simülatif Gerçeklik Stratejisi

ABD, sanat aracılığıyla yalnızca kültür ihraç etmez — gerçekliği de yeniden biçimlendirir. Bu makale, anlamın tek merkezden üretildiği bir dünyada sanatın nasıl epistemik bir işgal aracına dönüştüğünü, müzikten sinemaya uzanan küresel estetik virüsler üzerinden analiz ediyor

Gazze’nin Sonsuz Trajedisi: Sinthome, Post-Modern Temsil ve Küresel Atomizasyon

Bu çalışma, Gazze’de süregiden trajediyi üç farklı kuramsal çerçeve üzerinden ele almaktadır: Lacan’ın sinthome kavramı, post-modern paradigmanın gerçek–temsil ayrımını silikleştiren dinamikleri ve ABD–İsrail merkezli bürokratik-stratejik izdüşümler. Çalışmada, Gazze’nin artık bastırılmış ya da görmezden gelinmiş bir olay değil, insanlığın kolektif bilinçdışına kazınmış kalıcı bir düğüm (sinthome) haline geldiği savunulmaktadır. Bu düğüm, süreklileşmiş kaygının görünmezleşmesi, kolektif suçluluk yarığının sabitlenmesi ve küresel nevrozun normalleşmesi gibi psikanalitik etkiler üretmektedir. Post-modern perspektiften bakıldığında, trajedinin temsil ve gerçek arasındaki sınırın belirsizleşmesiyle “sterilize edilmiş bir duyarlılık sahnesi”ne dönüştüğü görülmektedir. Bu durum, bireyleri trajedinin kendisine değil, “trajedi kavramı”na tepki vermeye yönlendirmekte; toplumsal eylemselliği sembolik etkileşimlere (spor müsabakalarında bayraklar, sosyal medya kampanyaları, televizyon temsille

Drone Vakası ve Epistemik Kırılma: Avrupa’nın Jeopolitik Belleği Üzerinden ABD’nin Tekilleşme Paradigması