TARİHİ ESERLER SERİSİ 1: ULUSAL UZUV ONTOLOJİSİ
“Tarihi Eserler Serisi 1: Ulusal Uzuv Ontolojisi”, bir tarihi eseri kültürel bir nesne olarak değil, ulusun ontolojik bedenine ait fiilî bir uzuv olarak konumlandıran radikal bir teorik çerçeve sunar. Bu metin, “çalmak” fiilinin ancak bir nesneye uygulanabileceği; fakat tarihi eserin ulusal bilinçdışında “nesne” değil, “özdeşlik organı” olarak kodlandığı için çalınamaz varsayıldığını gösterir. Tam da bu nedenle, ulusların en değerli eserlerini koruma refleksi sistematik biçimde zayıflar: eser, korunması gereken bir varlık değil, zaten kendiliğinden korunan bir uzuv gibi algılanır. Bu ontolojik kör nokta, Mona Lisa’dan Irak Ulusal Müzesi’ne kadar uzanan tarihsel vakalarda kendini tekrar eder ve her hırsızlık, kültürel bir kayıptan çok, ulusal özdeşlikte bir organ kopması anlamına gelir. Bu çalışma, tarihî eser hırsızlığını hukuki değil, varlıksal bir yarılma olarak yeniden tanımlarken, ulusal bilinçdışının köklü bir dönüşümden geçmesi gerektiğini savunan yeni bir ontoloji önerir.