Kurşun Dökme Pratiğinde Öz ve Diyalektik Tortu
Kurşun dökme pratiği çoğu zaman folklorik bir alışkanlık olarak görülür; ancak bu metin, onu bir batıl inanç olarak değil, belirli bir düşünsel model olarak inceler. İnsan özü, elementlerle kurulan ontolojik yakınlaşma ve bu düzen içinde biriken karşıt momentin “diyalektik tortu” olarak görünürleşmesi analiz edilerek, kurşun dökme pratiğinin aslında sembolik bir okuma mekanizması olduğu gösterilir.