Yılbaşı, yalnızca takvimsel bir eşik değil; zamanın, anlamın ve mekânın aynı noktada yoğunlaştığı ontolojik bir merkezdir. Bu metin, yılbaşında artan duygusal, ekonomik ve mekânsal aşırılıkların rastlantı değil, döngüsel merkezin zorunlu sonuçları olduğunu gösterir.
Bu makale, kimliğin içselleştirme ve dışsallaştırma süreçleriyle nasıl kurulduğunu; bu iki karşıt işlemi çöküşsüz biçimde taşıyan A∪B yapısının ontolojik zorunluluğunu inceler. Mekân, kurum, tabu, ritüel ve modernite örnekleri üzerinden, kimliğin neden ancak “taşınabilir” olduğunda süreklilik kazanabildiğini gösterir.
Bu makale, kripto varlıkları teknik ya da finansal bir yenilik olarak değil, çağdaş ekonominin belirsizlikle başa çıkmak için ürettiği ontolojik bir yapı olarak ele alır. Kriptonun “sahte dışarısı” işlevi üzerinden, ekonominin geleceği askıya alarak şimdide yoğunlaşma biçimi analiz edilir; zaman, boşluk ve politik eylemsizlik arasındaki yapısal ilişki ortaya konur.
Bu makale, silahsızlandırmadan hukuka, ekonomiden dijital platformlara kadar farklı alanlarda tekrar eden ortak bir yapıyı açığa çıkarır: Ontolojik mekâna doğrudan erişimin imkânsızlığı, ikincil mekânların sürekli olarak soyutlanmasına yol açar. Anlamın ayıklanmasıyla üretilen bu düzenleme pratikleri, eylemin saf koşuluna yaklaşıldığı yanılsamasını yaratır. Çalışma, bu mekanizmayı evrensel ve disiplinlerüstü bir ontolojik refleks olarak konumlandırır.
Sürpriz Yumurta Üzerine, belirsizliğin gündelik nesneler aracılığıyla nasıl güvenli, taşınabilir ve deneyimlenebilir hâle getirildiğini inceler. Metin, sürpriz yumurtadan kumara, kumardan Tanrı ve algoritmik gözlemcilere uzanan bir hat üzerinden, insanın belirsizlik karşısında neden her zaman bir “göz”e ihtiyaç duyduğunu ontolojik düzeyde tartışır.
Bu makale, modern protesto biçimlerinde temsil ile gerçek arasındaki sınırın nasıl çözüldüğünü ve bu çözülmenin “işlevsel transpozisyon” adını verdiğimiz bir yöntemle politik eylemi yeniden kurduğunu analiz eder. Gündelik nesneler ve absürt temsiller üzerinden işlevin nasıl görünür hâle geldiği; post-modern içerik yoğunluğunun neden kendi karşı-hamlesini ürettiği gösterilir. Metin, politik değişimi semboller üzerinden değil, işlev ve etki üzerinden düşünmeyi öneren yeni bir okuma rejimi sunar.
Bu makale, inancı ahlâkî ya da dinî bir içerik olarak değil, eylemin ve bilincin sürekliliğini mümkün kılan ontolojik bir koşul olarak ele alır. İnanç; dopaminin zaten var olan sürekliliğini farkındalık alanına sabitleyerek eylemin dağılmasını, bilincin parçalanmasını ve varoluşsal çözülmeyi engeller. Eylem, ödül sistemi ve süreklilik arasındaki bu zorunlu ilişki çözüldüğünde patoloji ortaya çıkar. Metin, inancı sistemlerden ayırarak, varoluşsal bütünlüğün asgari şartı olarak yeniden konumlandırır.
Bu makale, devletsiz ve kutsala yaslanan milis örgütlerde şiddetin neden bir sapma ya da araç değil, ontolojik bir zorunluluk olduğunu gösterir. Kutsalın homojen ve atmosferik yapısının yarattığı görünürlük krizinin, bu yapıları şiddet yoluyla özneleşmeye zorladığı savunulur. Şiddet burada stratejik değil; kutsalın görünür hâle geldiği, öznenin varlık kazandığı tek imkândır.
Bu makale, kutsal ve seküler mekânlarda güvenliğin neden “artmadığını”, aksine görünür hâle gelerek çöktüğünü savunur. Korumanın yalnızca fiziksel bir önlem değil, ön-ontolojik dokunulmazlık fikrini yıkan ve aynı anda post-simülatif olarak yeniden üretmeye çalışan metafizik bir telafi rejimi olduğunu gösterir. Sonuç olarak mesele belirli mekânlar değil, koruma fikrinin ontolojik olarak mümkün olup olmadığıdır.
OntoHaber 6, ateşkes, savunma, sınır, iklim ve güvenlik başlıkları üzerinden;
dünyanın artık işleyen değil askıya alınmış düzenler üzerinden varlığını sürdürdüğünü gösterir.
Bu hafta, krizlerin değil; krizleri mümkün kılan ontolojik boşlukların haritası çıkarılıyor.
Bu metin, modern dünyada korkunun geçici bir duygu olmaktan çıkıp sürekli bir yönetim rejimine nasıl dönüştüğünü inceler. Sürekli teyakkuz hâlinin bireysel bilinci körelttiğini, bilinçaltının kamusal bir aygıt hâline geldiğini ve güvenliğin ontolojik bir düzen olarak işlediğini gösterir. Son aşamada ise savaşın artık fiziksel cephelerde değil, insan zihninde sürdürülen görünmez bir süreç olduğunu ortaya koyar.
Necrofunctional Aesthetics, estetiğin işlevden türeyen ikincil bir özellik olmadığını; işlevin mutlak ölümüyle birlikte estetiğin ontolojik olarak egemen hâle geldiğini savunur. Ceset, işlevin bütünüyle tükendiği varlık kipi olarak en yüksek estetik koşulu açığa çıkarır. Bu estetik, eşya formunda yeniden fonksiyon kazandığında ise estetikten ödün verilmez; aksine fonksiyon doğrudan estetikten türemiş olur. Bu çalışma, estetik düşüncede geri dönülmez bir yön değişimini temsil eder.