İnsan–Kırkayak: Dışkı, Bilinç ve Zamanı Birbirine Diken Makine
Bu çalışma, bilincin beyinde lokalize olduğu yönündeki modern dogmayı reddeden; bedeni tarihsel bir devinim alanına, dışkıyı ise öznenin zamansal artık-fragmentine dönüştüren bir düşünce sistemidir. İnsan–Kırkayak modeli, dışkının evrensele sızarak kaybolmasını engeller; bedensel süreçleri kapalı devridaime alarak tarihselliği. Bu mimaride: Bilinç, bedenin tamamına yayılmış konumsuz bir ontik alandır. Beden, zihin ile evren arasındaki zar-topolojidir. Dışkı, tarihin bedensel ve zorunlu bir uzantısıdır. İnsan–Kırkayak, bu üç unsuru tekil bir bilinçte kilitleyen ontolojik bir makinedir. Burada grotesk olan anatomi değil, insanın kendi zamanını nasıl mühendislik edebileceğine dair felsefi cesarettir. Bu site, bilincin konumsuzluğundan tarihselliğin devridaimine uzanan tüm argümanların akademik, agresif ve kesintisiz biçimde işlendiği bir merkezdir.