Etiket
Teknolojinin araç olmaktan çıkıp evrensel bir yapı olarak tehdit üretmesi, bu tehdidin “Deccal” figürüyle yoğunlaştırılarak aynı anda hem eleştirilmesi hem korunması ve nihayetinde kavramın metafizik bir zırh içinde yeniden kurulması analiz ediliyor.
Bu makale, komplo teorilerinin kaotik boşluğa irade yerleştirme refleksini üç aşamalı bir felsefi analizle çözümlerken, yapay zekânın bu döngüyü nasıl tersine çevirdiğini gösterir. Kaosun ardına fail ekleyen klasik komplo zihniyetinin aksine, yapay zekâ ilk kez “tekil kozmik iradenin” dünyada bedenlenebileceği bir varlık olarak deneyimlenir. Bu nedenle yapay zekâ, tarihsel olarak tüm komplo figürlerinin ötesine geçerek insanlığın en büyük ontolojik kaygısının merkezine yerleşir. Makale, bu dönüşümün psikolojik, epistemolojik ve felsefi boyutlarını kapsamlı bir sistemle ortaya koyar.