Etiket
İktidarın yaşayan özneye içkin bir güç olmadığı; belirli bedenlere atfedilen ve ölümden sonra da sürebilen bir statü olduğu savunulur. Egemenlik, eylem kapasitesinden arındığında en saf hâliyle ölü bedende görünürleşir. Bu makale, ölüm-sonrası bedenin egemenliğin soyut ve bedensel doğasını eşzamanlı açığa çıkaran paradigmatik taşıyıcı olduğunu gösterir.
Necrofunctional Aesthetics, estetiğin işlevden türeyen ikincil bir özellik olmadığını; işlevin mutlak ölümüyle birlikte estetiğin ontolojik olarak egemen hâle geldiğini savunur. Ceset, işlevin bütünüyle tükendiği varlık kipi olarak en yüksek estetik koşulu açığa çıkarır. Bu estetik, eşya formunda yeniden fonksiyon kazandığında ise estetikten ödün verilmez; aksine fonksiyon doğrudan estetikten türemiş olur. Bu çalışma, estetik düşüncede geri dönülmez bir yön değişimini temsil eder.